Column door vrijwilliger Kees van den Berg
Op vrijdag 14 augustus zat ik in een Amsterdamse stadsbus op weg naar het Amstelstation. De bus rijdt door de Rivierenbuurt en er hing hier en daar nog een regenboogvlag, een kleine week na de slotmanifestatie van WorldPride op het Amsterdamse Museumplein. Ik kom vaak in de hoofdstad omdat mijn vriend daar woont. Hij is naar Nederland gekomen uit een land waar de acceptatie van queers niet vanzelfsprekend is. Hier voelt hij zich thuis. Op een zonnige zondag wandelden we samen door de stad, in haast elke straat wapperden de regenboogvlaggen. Een heerlijk gevoel!
Ik ben opgegroeid in een tijd dat ‘homofilie’ een stoornis, een afwijking, en in de ogen van velen, een zonde was. In de zestiger jaren op het Christelijk Lyceum te Utrecht waar ik mijn middelbareschooltijd doorbracht werd er niet over gesproken (wel gefluisterd).
Nu, op 1 augustus, stond ik op boot nummer 6 tijdens het feestelijke hoogtepunt van WorldPride Amsterdam, de Canal Parade 2026. Langs de grachten stonden honderdduizenden bezoekers uit alle windstreken. Overweldigend was het. Positief, saamhorig, energiek, feestelijk, overal regenboogkleuren, een dag waarvan ik me elke minuut zal blijven herinneren. Ik voelde me compleet gelukkig.
Aan boord van onze boot de regenboogsenioren (daar hoor ik echt al een paar jaar bij) en queer personen met een verstandelijke beperking. Zo voeren we door de Amsterdamse grachten onder het motto Roze50+ x Onbeperkt één met de slogan: ‘Unity in the community.’ Hoe mooi wil je het hebben.
Zichtbaarheid blijft bittere noodzaak. Een paar dagen voor de botenparade was ik aanwezig bij twee herdenkingsbijeenkomsten. Op dinsdag 28 juli bij de Westerkerk in Amsterdam en op woensdag 29 juli op het Domplein in Utrecht. We stonden met honderden stil bij de brute aanslag tijdens de jaarlijkse Pride in Berlijn, we herdachten de slachtoffers. Motief: diepgewortelde homohaat.
Geweld tegen queers neemt toe, ook hier. Op papier is de maatschappelijke acceptatie groot. Maar op straat en op sociale media neemt de haat en agressie schrikbarend toe. Dat zou niet moeten en daarom zal de strijd om te mogen zijn wie je bent onverminderd door moeten gaan. Dat vond ik in het begin van de jaren 70 na mij coming-out (ik was rond de 20), daar zette ik me voor in en dat doe ik nog steeds. De Prides in de hele wereld dragen daaraan bij. Vooral doorgaan dus! Volgend jaar sta ik hopelijk weer op een boot!